Το Magico.info σε πρώτη προβολή παρουσιάζει:
ΑΙ ΑΜΠΕΛΟΙ ΗΜΩΝ ΑΝΘΟΥΣΙΝ
Ο Τζόρτζι θα γίνει αγρότης όταν μεγαλώσει. Θα έχει βουβάλια.
Όλα τα βουβάλια είναι νεκρά. Το ξέρω γιατί ο πατέρας μου τα σκότωσε όλα.
Δεν είναι όλα νεκρά. Τέλος πάντων, αυτό θα γίνει ο Τζόρτζι όταν μεγαλώσει.
Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω στρατιώτης. Πυροβολούν συνέχεια.
Θα είμαι άγριος.
Εγώ θα είμαι στη πρώτη γραμμή.
Και θα πυροβολώ περισσότερο από σένα γιατί είμαι μεγαλύτερη.
Όχι, δεν θα πυροβολείς γιατί είσαι κορίτσι.
Τα κορίτσια πολεμούν εξίσου καλά όπως και τα αγόρια.
Κοίτα!
Όταν είμαι στη πρώτη γραμμή, θα αρπάξω το όπλο μου...
- Οι γυναίκες δεν παίρνουν όπλα. - Θα αρπάξω το όπλο μου και θα κάνω μπαμ!
Έτσι ακριβώς!
Τον σκότωσες, Σέλμα. Πραγματικά τον σκότωσες.
Μα δεν το ήθελα!
Δεν ήθελα να σε σκοτώσω, μικρό σκιουράκι.
Απλά προσποιόμουν.
Είναι απλά ένας σκίουρος. Είναι κακοί.
Αλλά δεν έκανε τίποτα κακό.
Έτρωγε απλά το φαγητό του όταν πήρα την πέτρα...
Και σχεδόν ποτέ δεν πετυχαίνω τον στόχο.
Γεια σας.
- Είσαι η Σέλμα κι εσύ είσαι ο Άρνολντ. - Το ξέρουμε αυτό.
Κλαις Σέλμα. Δεν είναι καλό όταν τα παιδιά κλαίνε.
Είναι χειρότερο όταν κλαίνε οι ενήλικες. Εσύ είσαι ενήλικη και κλαις.
- Άσε με να σ' αγκαλιάσω. - Όχι!
Θα σας φτιάξω στεφάνια με λουλούδια.
- Ένα για το καθένα σας. - Ίγκεμποργκ!
Πήγε πίσω στη δουλειά σου.
Αντίο.
Δεν την συμπαθώ. Ούτε τον πατέρα της συμπαθώ. Ειδικά τον πατέρα της.
Πάμε κάτω στο ποτάμι να παίξουμε.
Δεν έχω όρεξη να παίξω άλλο. Θέλω να πάω σπίτι.
Θες να παίξεις με τον Σάτζακ; Μπορείς.
Είναι ο συντάκτης.
- Γεια σας, παιδιά. - Γεια σου, συντάκτη!
Μπείτε μέσα, θα σας πάω σπίτι.
Δεν πάω σπίτι μου. Θα φάω στο σπίτι της Σέλμα. Η θεία Μπρούνα θα φτιάξει τηγανίτες.
- Με μαρμελάδα; - Όχι, με μέλι.
Μόλις είδαμε την Ίγκεμποργκ Τζένσεν.
Εγώ την βλέπω συνέχεια και πάντα θέλει να με αγκαλιάσει.
Η Ίγκεμπορκ αγκαλιάζει όλα τα παιδάκια, επειδή τα αγαπάει.
Δεν είμαι παιδάκι. Είμαι πέντε χρονών.
Συγνώμη, το 'χα ξεχάσει.
Η μητέρα μου λέει πως η Ίγκεμποργκ Τζένσεν δεν είναι στα καλά της.
Γιατί είναι τρελή, δηλαδή τρελή στο κεφάλι. Γιατί ο πατέρας της την χτυπάει συνέχεια.
Χτυπάει και την κυρία Τζένσεν.
Η κυρία Τζένσεν είναι πολύ άρρωστη. Άρα υποθέτω πως δεν την χτυπάει τώρα.
Και η Ίγκεμποργκ δεν είναι τρελή.
Απλά δεν είναι τόσο έξυπνη όσο εμείς.
Ο Άρνολντ δεν ήξερε πως η Ίγκεμποργκ δεν είναι στα καλά της, μέχρι που του το είπα.
Κάποιος σου το είπε και σένα Σέλμα, πριν το μάθεις.
- Ναι, μάλλον. - Ναι, είδες;
Ποια είναι αυτή;
- Καλημέρα. Να σας πάμε κάπου; - Όχι, ευχαριστώ. Μ' αρέσει το περπάτημα.
- Είστε καινούργια εδώ, έτσι δεν είναι; - Ναι.
Συγνώμη, δεν είναι περιέργεια.
Είμαι ο Νελς Χάλβερσον, ο συντάκτης της εφημερίδας "Παρατηρητής".
Και όταν βλέπουμε έναν ξένο να περπατάει στα μέρη μας, είναι είδηση.
Τι κάνετε, κε Χάλβερσον; Είμαι η Βαϊόλα Τζόνσον, η νέα δασκάλα στο δημοτικό.
Υπέροχα! Γνωρίστε μία από τις μαθήτριές σας, την Σέλμα Τζέικομπσον.
- Τι κάνεις, Σέλμα; - Γεια σας.
Εγώ είμαι πέντε.
Αυτός είναι ο Άρνολντ Χάνσεν, είναι ξαδέλφια.
- Γεια σου, Άρνολντ. - Γεια σας.
Πηγαίνετε κάπου συγκεκριμένα ή απλά περπατάτε;
Πάω στους Φαράασεν και μετά στους Τζένσεν.
Είναι αρκετά μακριά. Επιτρέψτε μας να σας πάμε.
- Έχει χώρο; - Φυσικά. Ελάτε, μπείτε μέσα.
Εντάξει.
Σήκω, Άρνολντ.
Δεν σας πειράζει να έχετε αγκαλιά τον μικρό, ε;
Και φυσικά όχι.
Χάλια!
Κα Τζόνσον, οι προσωπικές λεπτομέρειες πάντα δίνουν έμφαση σε μία είδηση.
- Δηλαδή από πού είναι η νέα δασκάλα μας; - Από το Μιλγουόκι.
Κι όταν ρωτήθηκε αν της αρέσει η πόλη μας, η κυρία Τζόνσον είπε...
Μα στην κα Τζόνσον δεν αρέσει η πόλη σας και δεν θα γράψετε αυτά που έχει να πει.
- Τόσο άσχημα; - Μεταξύ άλλων είναι πολύ μικρή.
Και το διαμάντι είναι πολύ μικρό, κα Τζόνσον.
Πείτε μου, τι έχει το Μιλγουόκι που δεν το έχει το Φούλερ Τζάνκσιον;
Το Μιλγουόκι είναι πόλη. Έχει συναυλίες, διαλέξεις, θέατρα και περίπτερα.
- Η ζωή δεν θα είναι ποτέ βαρετή. - Τότε γιατί ήρθες εδώ;
Έπρεπε, κε Χάλβερστον. Δεν ήταν επιλογή μου. Κάνω διατριβή για το διδακτορικό μου.
Μία από τις προϋποθέσεις είναι ένας χρόνος πρακτική διδασκαλία.
Οι γονείς μου είναι Νορβηγοί κι όταν το πανεπιστήμιο έμαθε ότι μιλάω τη γλώσσα,
με έστειλαν στο Φούλερ Τζάνκσιον.
Στο τέλος του έτους επιστρέφω.
- Νορβηγίδα ε; Τότε έχουμε κάτι κοινό. - Γιατί είναι εδώ όλοι Νορβηγοί;
Γιατί οι περισσότεροι εδώ ήρθαν από την Νορβηγία. Όπως οι γονείς της κας Τζόνσον.
Ναι αλλά γιατί τόσοι Νορβηγοί έρχονται εδώ;
Διότι το Ουισκόνσιν έχει πράσινους λόφους, πεύκα, λίμνες και ποταμάκια.
Τους θυμίζει τη γη που άφησαν πίσω.
Αλλά δεν είναι πλέον Νορβηγοί, Σέλμα. Είναι Αμερικάνοι.
Ο πατέρας μου με φωνάζει "γιέντα μι". Είναι Νορβηγικά και σημαίνει κορίτσι μου.
Ο πατέρας μου απλά με φωνάζει.
Εδώ είναι η στάση σας, κα Τζόνσον.
Αν έχετε λίγο ελεύθερο χρόνο, να σας δείξω πράγματα εδώ που δεν τα έχει το Μιλγουόκι.
Θα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, κε Χάλβερσον. Δέχομαι ευχαρίστως την πρόσκλησή σας.
Φτάσαμε! Οι Φαράασεν μένουν στο πρώτο σπίτι στα αριστερά.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Έχω κι εγώ να κάνω μερικές στάσεις αλλά μπορώ να σας πάω εγώ στους Τζένσεν.
Είναι από την άλλη πλευρά, άρα θα είναι η τελευταία σας επίσκεψη.
Τότε δέχομαι κι αυτή την πρόσκληση.
- Πάω τώρα τα παιδιά σπίτι τους. Αντίο. - Αντίο!
- Αντίο!
Να κατέβει όποιος θα φάει τηγανίτες.
- Ευχαριστώ πολύ, συντάκτη. - Παρακαλώ.
- Αντίο! - Αντίο!
Αντίο!
Ήρθαμε, μαμά!
Χτύπα το κουδούνι του φαγητού και μετά πήγαινε με τον Άρνολντ να πλυθείτε.
Εντάξει, μαμά.
- Άσε να το τραβήξω εγώ. - Γιατί;
- Γιατί είμαι ο καλεσμένος. - Ναι αλλά πάντα το τραβάς όταν είσαι εδώ.
- Γιατί είμαι πάντα ο καλεσμένος. - Εντάξει.
Αρκετά, πάμε.
- Θα σου ρίξω πρώτη νερό. - Εντάξει.
- Είναι πολύ απότομα. - Συγνώμη.
Τώρα ρίξε μου εσύ νερό.
Και το πρόσωπό σου, Σέλμα.
Μα δεν ακούμπησα τίποτα με το πρόσωπό μου.
Καλά, εντάξει!
- Γεια σου, μπαμπά! - Γεια σου, "γιέντα μι"!
- Θα φάμε τηγανίτες με μέλι, μπαμπά. - Ωραία, σου αρέσουν πολύ, έτσι δεν είναι;
- Μπαμπά; - Ναι;
- Οι σκίουροι είναι κακοί, έτσι δεν είναι; - Δεν νομίζω πως είναι κακοί.
Αλλά τρώνε τη σοδειά και αρπάζουν αυγά και κλέβουν τους αγρότες, έτσι δεν είναι;
Δεν έχω δει να αρπάζουν αυγά. Αλλά φυσικά τρώνε.
Αλλά δεν με πειράζει αν ένας σκίουρος φάει από τη σοδειά μου.
- Γιατί, "γιέντα μι'; Τι έγινε; - Μπαμπά!
- Μόλις σκότωσα ένα σκίουρο. - Πήρε μία πέτρα και τον σκότωσε.
Ναι αλλά δεν το ήθελες, Σέλμα.
Αλλά δεν έχει σημασία οι προθέσεις σου μπαμπά, αλλά οι πράξεις σου.
Έχουμε αρκετά προβλήματα, "γιέντα μι".
Ας μη στεναχωριόμαστε για κάτι που δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
Έλα.
Έχω κάτι στον στάβλο που νομίζω πως θα σ' αρέσει.
- Ένα δώρο. - Για μένα;
- Ναι. - Τι είναι;
Είναι κάτι νέο. Μόλις ήρθε.
Είναι πραγματικά το δικό μου μοσχάρι; Τελείως δικό μου;
- Τελείως δικό σου. - Και θα το φροντίζω;
Αν ένα κοριτσάκι έχει ένα μοσχαράκι, πρέπει να το φροντίζει.
- Μπαμπά, είμαι τόσο χαρούμενη! - Είναι καλό να είσαι χαρούμενη.
Μπαμπά, πιστεύεις πως την στιγμή που σκότωσα τον σκίουρο, γεννήθηκε το μοσχάρι;
Μάλλον έτσι θα έγινε, "γιέντα- μι".
Πως θα στεγνώσει το μοσχάρι αν το γλύφει συνέχεια η μητέρα του;
- Το φαγητό είναι έτοιμο! - Έλα, Σέλμα.
Τηγανίτες, Άρνολντ.
Είναι σίγουρα μούσκεμα.
Είναι πολύ μεγάλη μπουκιά, Άρνολντ.
Ο θείος Μαρτίνιους τρώει μεγάλες μπουκιές.
Ο θείος Μαρτίνιους έχει μεγάλο στόμα.
- Θα ταΐσω σήμερα το μοσχάρι μου, μπαμπά; - Θα πρέπει να περιμένουμε λίγες μέρες.
Θα το μάθουμε να τρώει μέσα από κουβά.
Είναι πολύ ωραίο να έχεις το δικό σου μοσχάρι.
Αν είχα μοσχάρι θα ήταν μεγαλύτερο από το δικό σου.
- Αλλά δεν έχω μοσχάρι. - Ούτε και η Σέλμα στη πραγματικότητα.
Και φυσικά έχω. Μου το είπε ο μπαμπάς ότι έχω.
Κι εγώ εξακολουθώ να μην έχω δικό μου μοσχάρι.
Ο πατέρας της Σέλμα εννοούσε πως ήταν δήθεν το δικό της μοσχάρι.
Μα ο μπαμπάς δεν είπε πως είναι δήθεν. Είπε πως είναι τελείως δικό μου.
Μα τα πάντα στη φάρμα είναι δικά σου, Σέλμα.
Δικά σου και δικά μας. Τα πράγματα που μας κρατούν ζεστά.
Το φαγητό. Δεν γίνεται να ανήκουν μόνο σε έναν από μας. Όπως και ο ήλιος.
Όπως και αυτές οι ενοχλητικές μύγες!
Είμαι σίγουρη πως αυτό εννοούσε ο μπαμπάς σου. Σωστά, Μαρτίνιους;
Αυτό ήθελα να πω αλλά της είπα πράγματι πως είναι τελείως δικό της.
Μπορεί να έχει δίκιο η μητέρα σου, Σέλμα.
Καλύτερα να το κάνουμε όπως το είπε η μητέρα σου και όχι όπως τα είπαμε.
Για όνομα, Μαρτίνιους, δεν μπορείς να της το πάρεις τώρα εφόσον της το έδωσες.
Μπορεί να είναι καλό. Νομίζω πως έχει δίκιο ο πατέρας σου.
Χρειάζεται κάτι να φροντίζει. Θα έχει πολύ δουλειά, σαν ενήλικας.
Άραγε ξέρει το μοσχάρι σε ποιον ανήκει;
- Θες άλλες τηγανίτες; - Όχι, ευχαριστώ. Πάω να ρίξω έναν υπνάκο.
Μετά θα πάω στη πόλη για αλάτι.
Καθώς πηγαίνω, ίσως σταματήσω στους Μπιόρνσον να δω το νέο τους στάβλο.
- Θες να 'ρθεις μαζί μου, "γιέντα μι"; - Ναι, μπορεί να έρθει κι ο Άρνολντ;
Πρέπει να πάω σπίτι. Πιάνω ποντίκια στον στάβλο και πρέπει να δω τις παγίδες μου.
Ο μπαμπάς, μου δίνει 2 σεντς για κάθε ποντίκι.
Μου είπαν πως ο στάβλος των Μπιόρνσον δεν έχει καθόλου ποντίκια.
Αμάν με τον στάβλο των Μπιόρνσον!
Οι άντρες συνέχεια λένε για τον στάβλο των Μπιόρνσον...
και η κα Μπιόρνσον θέλει τουαλέτα μέσα στο σπίτι εδώ και δέκα χρόνια.
- Δεν μπορείς να τα έχεις όλα με τη μία. - Όχι.
Αλλά είμαι σίγουρη πως υπάρχουν στιγμές που θα 'θελε να είναι αγελάδα.
Αν είχαμε καινούργιο στάβλο θα περπατούσες με τη μύτη σου ψηλά.
Μέχρι εδώ στα χρέη. Άντε πήγαινε, θέλω να καθαρίσω.
Και μη σου μπαίνουν ιδέες για στάβλους.
Θα ήταν ωραίο να έχουμε ένα νέο στάβλο.
- Ήταν πολύ νόστιμες τηγανίτες, Μπρούνα. - Ναι!
- Ξέρεις κάτι, θεία Μπρούνα; - Τι, Άρνολντ;
Η παγίδα είναι κάπως έτσι και μετά τη μυρίζει το ποντίκι και μπαμ!
Τον σκοτώνει!
- Αντίο, Σέλμα. - Αντίο, Άρνολντ.
- Αντίο, θεία Μπρούνα. - Αντίο, Άρνολντ.
Δεν έχει σημασία που είσαι λίγο μεγαλύτερη από τα άλλα παιδιά.
Εγώ κι εσύ θα είμαστε οι μεγαλύτερες. Θα δουλεύουμε μαζί.
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Έλα, Ίγκεμποργκ. Πάμε να καθίσουμε εκεί.
Δεν θες να πας σχολείο;
Έχω πρόβλημα κα Τζόνσον, δεν είμαι καλά. Δεν με θέλεις.
Και φυσικά σε θέλω. Έλα, κάθισε.
Πες μου, τι θα ήθελες πραγματικά να κάνεις;
Μερικές φορές βλέπω διάφορα. Νωρίς το πρωί πριν ξυπνήσει κανένας.
- Ξέρετε τι βλέπω, κα Τζόνσον; - Πες μου.
Βλέπω χρώματα. Μεγάλα κίτρινα, έξω από το παράθυρό μου.
Πριν ξυπνήσει εκείνος. Κατεβαίνουν σαν σύννεφα.
Λιώνουν. Και μετά μπλε κι άλλα χρώματα.
Με δώρα στα χέρια τους κι είναι όλα για μένα.
Ίγκεμποργκ, αν έρθεις στο σχολείο θα σου δώσω χαρτί και μαρκαδόρους.
Και μπορείς να ζωγραφίσεις όλα όσα βλέπεις.
- Δεν θα σου άρεσε αυτό; - Να ζωγραφίζω;
Ναι, όλα τα χρώματα. Και μπορείς να τα βάλεις στο χαρτί με πινέλο.
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν ξέρω πως να το κάνω.
Αλλά μπορείς να μάθεις.
Ίσως.
Ίσως να μπορούσα.
Ναι... μπορώ να μάθω!
Θα το κάνουμε, Ίγκεμποργκ. Θα ζωγραφίσεις πολύ ωραίες εικόνες.
Ποιος κάνει όλη αυτή τη φασαρία;
- Ποια είσαι εσύ; - Είμαι η κα Τζόνσον, η νέα δασκάλα.
Μόλις μιλούσα με την Ίγκεμποργκ για την εργασία της.
- Σχολική εργασία; - Ναι.
Δεν πηγαίνει σχολείο, είναι τρελή. Έπρεπε να το 'χες καταλάβει όταν της μίλησες.
- Έτσι και αλλιώς την χρειάζομαι. - Μα θέλει να πάει σχολείο.
Όχι, δεν θέλω. Όχι, δεν θέλω!
Τώρα φύγε από την ιδιοκτησία μου και μη ξανάρθεις!
Υπάρχει σχολικός νόμος στο Ουισκόνσιν, κύριε Τζένσεν...
Ξέρω τα δικαιώματά μου. Φύγε τώρα.
Μπελάδες, ε;
Μόλις πήρα μία γεύση από τη ζωή σας στην εξοχή και δεν μου αρέσει.
Θα συναντήσετε πολλούς σαν τους Τζένσεν αν κοιτάξετε καλά.
Φοβάμαι πως έρχεστε για πρώτη φορά αντιμέτωπη με τη ζωή.
Είναι σκληρό να μαθαίνετε πως δεν είναι όλοι τέλειοι, ε;
Εκεί είναι.
- Αυτός είναι στάβλος, "γιέντα μι"! - Πω πω!
- Καλημέρα, Μαρτίνιους! - Καλημέρα, κύριε Μπιόρνσον!
- Καλημέρα, μικρή Σέλμα! - Καλημέρα, κύριε Μπιόρνσον!
- Καλημέρα! - Καλημέρα!
Πάμε στη πόλη για αλάτι κι είπαμε να σταματήσουμε να δούμε το νέο σας στάβλο.
- Ναι, φυσικά! Ελάτε μέσα. - Ευχαριστούμε.
Είναι ωραίο πράγμα Μαρτίνιους, να έχουμε ένα μεγάλο στάβλο τώρα που μεγαλώσαμε.
Και να είναι και πληρωμένο.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάποιος μπορεί να είναι τόσο τυχερός.
Πληρωμένο μέχρι και την τελευταία σανίδα.
Δεν είναι τύχη, κε Μπιόρνσον. Δούλεψες σκληρά.
Όλοι δουλεύουν σκληρά. Ελάτε, πάμε μέσα!
Η μυρωδιά του καινούργιου ξύλου είναι η καλύτερη μυρωδιά στο κόσμο.
Είναι ωραία μυρωδιά. Μου θυμίζει την πατρίδα.
Όταν μυρίζω καινούργιο ξύλο, νιώθω ξανά σαν μικρό παιδί.
Ήσασταν αρκετό καιρό μικρό παιδί, κε Μπιόρνσον;
Όχι αρκετό καιρό, μικρή Σέλμα. Ούτε κατά διάνοια αρκετό καιρό.
Βρήκα καλό μπογιατζή. Ένας τύπος από την Κενόσα.
Ξέρω πως είναι χαζό αλλά πάντα ήθελα πιναδίκες με τα ονόματα των αγελάδων.
Και τώρα τις έχω.
- Πρέπει να σου κόστισε πολλά χρήματα. - Όλα όσα είχα. Πενήντα χρόνια.
Αλλά τώρα έχω τον στάβλο μου.
Να και η βασίλισσα. Πραγματική πρωταθλήτρια.
Είναι καλή.
Πω πω! Είναι πιο παχιά και από τον δικαστή Χέντερσον!
- Πράγματι! - Θα γεννήσει την άνοιξη.
- Ναι; Ποιος είναι ο πατέρας; - Ο Χάνιμπαλ από το Χιλς Σπρινγκς.
Χάνιμπαλ; Από το Χιλς...;
Θα έχεις μία πολύ καλύτερη αγελάδα από την βασίλισσα του Ουισκόνσιν.
Ίσως.
Παρ' όλα αυτά, δεν μ' αρέσει να έχω μία καλύτερη αγελάδα στη θέση της βασίλισσας.
Καταλαβαίνω τι εννοείς.
- Θέλεις καινούργιο στάβλο, μπαμπά; - Κάθε άντρας θέλει καινούργιο στάβλο.
- Τότε θα προσευχηθώ. - Μπράβο!
Αλλά θα χρειαστούν αρκετές προσευχές, "γιέντα μι".
Μα τι είναι ένας ακόμη στάβλος για τον Θεό;
- Μαμά; - Ναι;
Γιατί δεν θέλεις να έχει ο μπαμπάς ένα νέο στάβλο;
Θα ήθελα να έχει ένα νέο στάβλο, Σέλμα.
Θα ήθελα να έχει ότι τον κάνει ευτυχισμένο.
Αλλά δεν είναι εύκολο να έχεις νέο στάβλο.
Μερικές φορές είναι πολύ δουλειά για έναν άντρα σαν τον πατέρα σου.
Αλλά αν θες να έχει νέο στάβλο, γιατί μιλάς πάντα σα να μη θες;
Τι θα ήθελες να είχαν οι άνθρωποι και τι μπορούν να έχουν,
είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Τώρα ο πατέρας σου είναι στον στάβλο και μαζεύει τη σοδειά,
ενώ θα έπρεπε να είναι μαζί μας και να ξεκουράζεται.
Με τον παλιό στάβλο δουλεύει πιο σκληρά από ότι πρέπει.
Για να πληρώσει ένα νέο, θα δουλεύει πιο πολύ και δεν θα ξεκουράζεται καθόλου.
Θα γερνάει και θα βλέπει τα χρέη στα όνειρά του.
Είναι καλύτερα, Σέλμα.
Είναι καλύτερα να μην έχεις τίποτα από το να έχεις κάτι και να φοβάσαι.
Κάποια μέρα όταν μεγαλώσεις...
Ο πατέρας σου δεν είναι;
- Λοιπόν, αυτό ήταν. - Γιατί δεν κάθεσαι εδώ, Μαρτίνιους;
Όχι, Μπρούνα και 'δώ καλά είναι.
Έχετε ξαναδεί τόσα πολλά αστέρια;
Μπαμπά, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στα αστέρια;
- Αν θέλεις, ζούνε. - Γιατί;
Γιατί κανείς δεν μπορεί με σιγουριά πως δεν ζουν.
Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που ζουν στ' αστέρια έχουν τζάμπα στάβλους.
Φυσικά, "γιέντα μι".
Εκεί πάνω, όλοι έχουν ένα μεγάλο, κόκκινο στάβλο.
Κι ένα ωραίο κοπάδι αγελάδες. Με το πιστοποιητικό γεννήσεώς τους.
Άλλα πέντε λεπτά μέχρι να πας για ύπνο. Θα σου βάλω τις κουβέρτες.
Εντάξει. Γι' αυτό τον λένε Γαλαξία, έτσι δεν είναι;
Φυσικά.
Βλέπεις τη Μεγάλη Άρκτο;
Σχεδόν ξεχειλίζει από γάλα.
- Γεια σου, Μαρτίνιους. - Καλησπέρα, Πίτερ.
- Θα πας στην αγροτική συνέλευση απόψε; - Όχι, όχι απόψε.
- Σκέφτηκα να πάμε μαζί. - Ευχαριστώ.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
Γιατί δεν ήθελες να πας, μπαμπά;
Δεν ξέρω. Μια τέτοια νύχτα, με πολλούς ανθρώπους γύρω μου,
νιώθω μοναξιά.
Μπορείς να νιώθεις μοναξιά με ανθρώπους γύρω σου;
Μερικές φορές.
Νιώθεις μοναξιά τώρα;
- Όχι. - Αλλά είμαι κι εγώ άνθρωπος.
Όχι, "γιέντα μι". Είσαι η κόρη μου.
Πότε είναι η σειρά μου;
Είναι δικό μου δώρο γενεθλίων. Θα τα πάρεις μετά από λίγο.
Όλο το απόγευμα αυτό λες.
Δεν πρέπει να μάθω πρώτα εφόσον θα σου δείξω;
- Μπορώ να μάθω και μόνος μου. - Όχι, δεν μπορείς. Όλο πέφτεις.
Ο θείος Μαρτίνιους είπε πως κι εγώ μπορώ να τα βάλω.
Αλλά μόλις που μου τα έδωσε.
- Είσαι μεγάλο γουρούνι. - Όχι, δεν είμαι!
Είσαι μεγάλο γουρούνι και τσαπατσούλα!
Θα σ' άφηνα να τα βάλεις αλλά τώρα όχι!
Θέλω κι εγώ, θέλω κι εγώ, μεγάλο γουρούνι!
Θέλω κι εγώ, δώσ' τα μου. Θέλω κι εγώ!
Παιδιά! Τι συμβαίνει;
Η Σέλμα δεν μ' αφήνει να βάλω τα πατίνια.
Με είπε μεγάλο γουρούνι και τσαπατσούλα!
Σέλμα, δώσε αμέσως τα πατίνια στον Άρνολντ!
Εντάξει. Μαρτυριάρη! Γιατί δεν πας σπίτι σου;
Γιατί θέλω να βάλω τα πατίνια. Αν δεν τα βάλω, θα το πω στην θεία Μπρούνα.
- Αν το πεις θα σε χαστουκίσω! - Πηγαίνω.
Θεία Μπρούνα! Θεία Μπρούνα!
- Θεία Μπρούνα! Θεία Μπρούνα! - Τι συμβαίνει, Άρνολντ;
Η Σέλμα δεν μ' αφήνει να βάλω τα πατίνια!
- Είσαι σίγουρος; - Ναι, είμαι σίγουρος.
- Μαρτίνιους; - Ναι;
- Θέλω να σου μιλήσω. - Μείνε εδώ.
Η Σέλμα δεν δίνει τα πατίνια στον Άρνολντ. Της είπα να τα δώσει αλλά αρνείται.
Γιατί δεν της ρίχνεις καμία;
- Αυτή είναι δική σου δουλειά. - Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Το χέρι μου είναι πολύ μεγάλο. Θα την πονέσω.
- Καλύτερα να το κάνεις εσύ, Μπρούνα. - Μα εσύ της έδωσες τα πατίνια.
Κι εξάλλου αυτή τη στιγμή φτιάχνω φαγητό!
Πάμε.
- Σέλμα! - Ναι, μπαμπά.
Γιατί δεν του δίνεις για λίγο τα πατίνια;
Του είπα πως θα του τα 'δινα αλλά με είπε μεγάλο γουρούνι και τσαπατσούλα!
- Τα είπες αυτά; - Όχι, θείε Μαρτίνιους.
- Είσαι σίγουρος; - Είμαι σίγουρος, το ορκίζομαι.
Ψεύτη!
Δώσ' του τα πατίνια, "γιέντα μι".
Όχι!
Αν δεν του τα δώσεις τώρα, θα πας για ύπνο χωρίς να φας!
Παίρνω τα πατίνια μου και πάω για ύπνο χωρίς να φάω.
Σέλμα!
Δώσε μου τα πατίνια.
Είπες πως αν πάω για ύπνο χωρίς να φάω δεν χρειάζεται να του δώσω τα πατίνια.
Δεν χρειάζεται να του τα δώσεις για λίγο. Τώρα θα του τα δώσεις για δικά του.
Ορίστε, Άρνολντ. Τώρα είναι δικά σου τα πατίνια.
Η Σέλμα σου τα κάνει δώρο. Έτσι δεν είναι, Σέλμα;
- Ναι. - Είναι η τιμωρία σου για τον εγωισμό σου!
Τώρα πήγαινε στο δωμάτιό σου και πέσε για ύπνο!
Είναι εγωίστρια, πραγματικά είναι.
Πήγαινε σπίτι σου, Άρνολντ.
Μπαμπά;
- Τι θέλεις; - Να σε φιλήσω για καληνύχτα, μπαμπά;
Πήγαινε για ύπνο.
Πού πας;
- Στον στάβλο. - Τέτοια ώρα;
Θα πάρω την μπανιέρα και θα κάνω ένα μπάνιο.
Πρώτα δεν τρως το φαγητό σου και μετά θα κάνεις μπάνιο.
- Θέλεις να μείνεις μόνος σου, ε; - Κάπως έτσι.
Θα βάλω να ζεστάνω νερό.
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις το νέο σαπούνι.
Πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι το μεγαλύτερο μωρό. Εσύ ή η Σέλμα.
- Μαρτίνιους; - Ναι.
Δεν ήθελα να στο πω.
Τι εννοείς;
Τίποτα. Απλά περνάει απόψε από τη πόλη ένα τσίρκο.
Η κυρία Φαράασεν μου είπε ότι θα σταματήσουν στους Λόμπεργκ για σανό.
- Τι ώρα; - Στις τέσσερις το πρωί.
- Σ' ευχαριστώ, Μπρούνα. - Μην ευχαριστείς εμένα!
Ο Λαρς Φαράασεν το σκέφτηκε.
"Γιέντα μι"; "Γιέντα μι";
Τι έγινε;
Περνάει ένα τσίρκο από τη πόλη. Θέλω να το δεις.
Θέλω να κοιμηθώ.
Μα "γιέντα μι", είναι τσίρκο. Λιοντάρια, τίγρεις, κλόουν...
Όμορφες κυρίες, ελέφαντες. Θα σε πάω εκεί.
- Μα μπαμπά... - Έλα βρε, ξύπνα.
Θα δούμε το τσίρκο που περνάει.
Ωραία, δεν έχουν έρθει ακόμα.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Έρχονται.
- Πού είναι τα ζώα, μπαμπά; - Έρχονται "γιέντα μι", έρχονται.
- Έχει μόνο εικόνες. - Ναι αλλά μέσα έχει ζώα.
Είμαστε πολύ κοντά τους, "γιέντα μι".
Πάμε λίγο πιο πάνω και θα τα δούμε όλα.
Πω πω! Κοίτα!
Ένας ελέφαντας! Θα βγει έξω ο ελέφαντας;
- Θα βγει έξω, έτσι δεν είναι; Θα βγει; - Δεν ξέρω, "γιέντα μι".
Θα ρωτήσω τον εκπαιδευτή. Εσύ μείνε εδώ.
- Με συγχωρείτε. - Τι συμβαίνει;
Έφερα την κόρη μου να δει το τσίρκο που περνάει.
Μπορείς να βγάλεις έξω για λίγο τον ελέφαντα;
Όχι.
Καταλαβαίνω ότι είναι μπελάς αλλά μήπως αν πλήρωνα;
- Έχεις μπικικίνια; - Τι;
- Έχεις ένα τάληρο; - Δεν έχω πρόβλημα να πληρώσω.
- Έχεις πέντε δολάρια; - Πέντε...
Μια στιγμή.
Δεν κουβαλάω ποτέ μαζί μου πολλά χρήματα.
Μπορείς να το κάνεις για τέσσερα δολάρια;
Φίλε μου, λίγο ακόμα και θα αγόραζες έναν ελέφαντα.
Τι είπε; Τι είπε;
Είπε πως πάντα χαίρεται να δείχνει τους ελέφαντες στα μικρά κοριτσάκια.
- Έλα. - Πω πω!
- Κατέβασέ την. - Έλα, πάμε.
Κοίτα, μπαμπά.
Κοίτα, το δέρμα του είναι πολύ μεγάλο.
- Τι όμορφος ελέφαντας! - Δεν είναι ωραίο κόλπο;
Θες να κάνεις μια βόλτα πάνω στην προβοσκίδα της;
- Γίνεται; - Φυσικά, δεν χαλάει χατήρι στις κυρίες.
Χαμήλωσε λίγο το κεφάλι της, Σλιμ.
- Τι λες, Σέλμα; - Ναι.
Απλά κρατήσου, μικρή κυρία.
- Κατεβαίνουμε. - Εντάξει.
Σ' ευχαριστώ!
- Σας ευχαριστώ πολύ. - Παρακαλώ, μικρή κυρία.
- Είδες πως με σήκωσε; - Ναι, σου άρεσε;
Ναι.
- Αντίο! - Αντίο!
- Ήσουν πολύ γενναίο κορίτσι. - Πω πω! Ήταν πολύ ωραία!
Πάμε.
Έχει αρχίσει να πιάνει κρύο τα βράδια.
Ναι, μπορεί να δούμε παγετό πριν ξημερώσει.
Είναι πολύ νωρίς ακόμα.
Εξάλλου, θα είσαι στο κρεβάτι σου πριν ξημερώσει.
- Μπαμπά; - Ναι;
Αυτή τη φορά μπορώ να σε φιλήσω για καληνύχτα;
Ναι.
Συγνώμη για ότι έγινε το απόγευμα, μπαμπά.
Μερικές φορές με πιάνει κακία μέσα μου, όπως εσύ νιώθεις μοναξιά.
Ναι, το ξέρω "γιέντα μι".
Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου.
Θα έχεις πολλά περισσότερα, "γιέντα μι".
Και θα είναι καλύτερα.
Χάλια.
Μαργκαρίτ! Μαργκαρίτ Λάρσεν, σήκω πάνω, σε παρακαλώ.
Μάλιστα, κα Τζόνσον.
Μπορείς να πεις και σε μας το αστείο; Για να γελάσουμε όλοι.
- Πρέπει να το πω, κα Τζόνσον; - Σε παρακαλώ, Μαργκαρίτ.
Μιλούσαμε για κάτι που είπε η Σέλμα Τζέικομπσον καθώς ερχόμασταν σχολείο.
- Συνέχισε, Μαργκαρίτ. - Μιλούσαμε για την Ίγκεμποργκ Τζένσεν.
Και η Σέλμα είπε:
"Δεν ήταν ωραίο που η Ίγκεμποργκ παντρεύτηκε και έκανε μωρό την ίδια μέρα;"
Μα ήταν ωραία. Μου το είπε ο πατέρας μου.
Υπάρχουν πολλά αστεία πράγματα στο κόσμο. Και μπορείτε να γελάτε μ' αυτά.
Αλλά αν βλέπατε ένα σκυλάκι χτυπημένο στο δρόμο και το ακούγατε να κλαίει,
καθώς σερνόταν να πάει σπίτι του. Δεν θα γελάγατε τότε, έτσι δεν είναι;
Και φυσικά όχι. Δεν είναι αστείο να είσαι πληγωμένος.
Ούτε να βλέπεις ανθρώπους να υποφέρουν είναι αστείο.
Η Ίγκεμποργκ Τζένσεν... είναι φίλη μου.
Είναι απλά λίγο διαφορετική από μας γιατί έχει πληγωθεί. Έχει πληγωθεί στο μυαλό της.
Με αποτέλεσμα μερικές φορές να κάνει λάθη.
Και υποφέρει αρκετά από τα λάθη χωρίς να την κοροϊδεύετε,
εσείς που υποτίθετε ότι είστε φίλοι της.
Πιστεύω πως η Σέλμα μίλησε πολύ όμορφα.
Ας επιστρέψουμε στο Ευαγγέλιο. Από την πέμπτη γραμμή, παρακαλώ.
Χάλια!
Γιατί ρεύονται οι αγελάδες, θείε Μαρτίνιους;
Δεν ρεύονται. Απλά μασάνε δύο φορές το φαγητό τους.
- Γιατί το μασάνε δύο φορές; - Γιατί έχουν δύο στομάχια.
Γιατί έχουν δύο στομάχια;
Γιατί όταν ο Θεός ξεκίνησε να δημιουργεί τη γη σε επτά μέρες...
Μπαμπά!
Είμαι έτοιμη να ταΐσω το μοσχάρι μου, μπαμπά.
Άργησες.
Έμεινα μετά το σχολείο για να μιλήσω με την κα Τζόνσον.
- Τη συμπαθώ πολύ την κα Τζόνσον. - Είναι ωραίο να συμπαθείς την δασκάλα.
- Ορίστε, πήγαινε να ταΐσεις την Ελίζαμπεθ. - Ευχαριστώ μπαμπά.
Δεν έπρεπε να κοιτάζεις από το παράθυρο στο σχολείο σήμερα, Άρνολντ.
- Γιατί; - Γιατί έτσι.
Γεια σου, Ελίζαμπεθ.
Ορίστε το φαγητό σου, Ελίζαμπεθ. Καλό κορίτσι.
- Γιατί δεν μπορώ να πάω σχολείο; - Γιατί είσαι πολύ μικρός.
- Γιατί είμαι πολύ μικρός; - Γιατί είσαι.
- Αλλά γιατί; - Γιατί έτσι.
- Πήγαινε σπίτι, Άρνολντ. Πήγαινε. - Γιατί;
- Γιατί είναι σχεδόν ώρα για φαγητό. - Εντάξει.
- Αντίο. - Αντίο, Άρνολντ.
Αντίο.
Χάλια! Απλά ήθελα να μάθω το γιατί.
694 δολάρια κέρδος.
- Η καλύτερη συγκομιδή πατάτας! - Τόσο πολύ, ε;
Άλλη μία τέτοια χρονιά και θα είμαστε πλουσιότεροι κι από τον δικαστή Χέντερσον.
- Εγώ πόσα χρήματα έβγαλα; - Για να δούμε.
Μάζεψες... από 104 ρίζες.
Και αυτό μας κάνει τέσσερα δολάρια και δεκαέξι σεντ.
- Αλήθεια; - Ναι, πήρες και μπόνους 84 σεντ.
Τα υπολόγισα και είναι ακριβώς 84 σεντ.
- Πω πω! Ευχαριστώ μπαμπά! - Κοίτα να δεις!
Στοίχημα πως θα έφτιαχνες καινούργιο στάβλο με το τελευταίο σου δολάριο.
Πάλι καλά που το πριονιστήριο έχει ξεμείνει από ξύλα,
αλλιώς θα ήσουν εκεί με το τσεκούρι.
- Δεν ξέρω πως τα σκέφτεσαι αυτά, Μπρούνα. - Τι εννοείς;
Όταν πήγα στην πόλη τη Δευτέρα, μίλησα με το πριονιστήριο.
- Ναι; - Ναι.
Είπαν πως θα μπορούσαν να δώσουν υλικό για στάβλο 10 αγελάδων.
Μαζί με μία μηχανή για την αποθήκη.
- Μαρτίνιους! - Μην ανησυχείς ακόμα.
Δεν έχω βρει ακόμα κάποιον που θα θελήσει να μου δανείσει τα χρήματα.
Μπορεί όμως να βρω κάποιον όταν πάω αύριο στη πόλη.
Κοίτα να δεις!
- Μπαμπά; - Ναι.
- Θα πας στη πόλη πριν την κηδεία; - Ναι.
- Μπαμπά; - Ναι.
Γιατί πέθανε και η Ίγκεμποργκ;
Μήπως επειδή ένιωσε μοναξιά χωρίς την μητέρα της;
- Ναι, αυτός νομίζω πως είναι ο λόγος. - Μα γιατί...
Μη σκέφτεσαι την κηδεία, Σέλμα.
Οι μεγάλοι ανησυχούν για τέτοια πράγματα, όχι τα παιδιά.
Σ-Ε-Λ-Μ-Α, Σέλμα.
- Άσε να το κάνω κι εγώ. - Εντάξει.
- Τι είναι αυτό; - Ένα μεγάλο λιοντάρι.
Τρώει την τίγρη, η τίγρη τρώει τον λύκο.
Ο λύκος τρώει την αλεπού, και η αλεπού τρώει το κουνέλι.
- Και τι κάνει το κουνέλι; - Το κουνέλι προσπαθεί να ξεφύγει.
Είναι πολύ χαζό!
Είναι η καμπάνα της εκκλησίας.
Η μητέρα μου είπε πως όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή.
Πώς χτυπάνε την καμπάνα τόσο αργά;
Τη καμπάνα την κουνάνε έτσι αλλά πιο γρήγορα.
Μπορεί να πηγαίνει πιο αργά όταν κάποιος πεθαίνει.
Είναι ειδικό κόλπο.
Η καμπάνα πάει πιο αργά για δύο νεκρούς από ότι για έναν;
Δεν ξέρω. Μπορεί λίγο.
Κοίτα.
Καημένη Ίγκεμποργκ!
- Γιατί δεν πήγες, Νελς; - Εσύ γιατί δεν πήγες;
Επειδή... νοιαζόμουν για την Ίγκεμποργκ.
Προσπάθησα να την βοηθήσω όταν ήταν ζωντανή.
Αλλά δεν θα πάω μαζί με μερικούς υποκριτές,
που θέλουν να λευκάνουν την συνείδησή τους ακολουθώντας τη νεκροφόρα.
Μπορεί γι' αυτό να μην είμαι κάτω εκεί.
Συμφωνείς μαζί μου;
Όχι.
Όχι, σε όποιο μέρος κι αν ζει ο άνθρωπος πάντα υπάρχει απερισκεψία και σκληρότητα.
Απλά είναι πιο εύκολο να τα δεις σε μία μικρή πόλη όπως το Φούλερ Τζάνκσιον.
Ξέρεις γιατί δεν έκαναν τίποτα για την Ίγκεμποργκ.
Αλλά ήταν μόνη της, Νελς. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να ήταν ευγενικοί μαζί της.
- Περιμένω πολλά; - Δεν την καταλάβαιναν.
Εσύ ήσουν καλή στην Ίγκεμποργκ.
Γιατί δεν είσαι καλή με τους ανθρώπους που δεν την κατάλαβαν;
Αν απαιτείς ανεκτικότητα, εσύ γιατί δεν την δείχνεις στους άλλους;
Είσαι πολύ ανεκτικός τώρα μαζί μου, έτσι δεν είναι;
Είμαι προκατειλημμένος.
Θέλω να σε παντρευτώ.
Και να ζήσουμε εδώ φυσικά.
Δεν θέλω να πληγώσω τα αισθήματά σου αλλά,
είναι σα να μου λες: "Θέλω να σε κλείσω στη φυλακή".
"Θέλω να συναναστρέφεσαι με βαρετούς ανθρώπους για την υπόλοιπη ζωή σου."
"Θέλω να σου στερήσω όλες τις ευκαιρίες ενός πολιτισμένου κόσμου."
Νόμιζα πως έλεγα: "Άσε με να σε κάνω ευτυχισμένη."
"Ας ζήσουμε εκεί που είναι αληθινή η ανθρώπινη φύση, κοντά στους ανθρώπους."
Παράξενο πως οι ίδιες λέξεις μπορούν ν' ακουστούν διαφορετικά από δύο άτομα.
Ναι, είναι.
Πάμε.
- Δεν θα φύγεις ποτέ από 'δω, Νελς; - Αναμένεται να φύγω σε λίγες μέρες.
Μα νόμιζα... Δεν είπες μόλις...
- Θα πάω στο στρατό. - Μα σε απέρριψαν.
Μόνο μία φορά. Πηγαίνω σε έναν ειδικό στο Μάντισον.
Πιστεύει πως μπορεί να θεραπεύσει τη πλάτη μου.
Βλέπεις, υπάρχουν πολλοί άντρες στο στρατό απ' αυτή τη πόλη.
Θα επιστρέψουν με ιδέες. Ιδέες που πρέπει να καταλαβαίνω αν θέλω να φανώ χρήσιμος.
Ο μόνος τρόπος να τις καταλάβω είναι να μοιραστώ τον τρόπο που τις απέκτησαν.
Μη πας!
Με συγχωρείς. Δεν έπρεπε να το πω αυτό.
Δεν πειράζει.
Περίεργο, θέλεις να μείνεις εδώ, αλλά ετοιμάζεσαι να φύγεις.
Εσύ θέλεις να φύγω αλλά και από την άλλη θέλεις να μείνω.
Περίεργο ε;
- Έλα έξω όταν είσαι έτοιμη, "γιέντα μι". - Εντάξει, μπαμπά.
Πόσες μέρες έχουμε μέχρι τα Χριστούγεννα;
Για όνομα, Σέλμα! Μία μέρα λιγότερο από χτες.
Μαμά, μπορώ να πάρω τον κατάλογο του «Sears» μαζί μου;
- Γιατί; - Είναι μυστικό.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Κάτσε να σε κουμπώσω.
- Ξέρεις κάτι; - Τι;
- Ο μπαμπάς έσπασε το σουγιά τις προάλλες. - Αλήθεια;
Μάλλον θα χρειαστεί καινούργιο.
Ευχαριστώ, μαμά.
Γρήγορα τώρα.
- Γεια! - Γεια σου, γλυκιά μου.
Να πάμε να πάρουμε τον Άρνολντ.
Έλα στον μπαμπά.
Κάτσε κοντά μου για να παραμείνεις ζεστή.
Κατεβείτε παιδιά να δείτε τον συντάκτη.
- Εσύ πού θα πας; - Θα παραδώσω την κρέμα...
- και θα μιλήσουμε για δουλειές. - Ξέρω γιατί, για τα δώρα Χριστουγέννων!
- Θέλω ένα ηλεκτρικό τρένο! - Είναι ανόητο αυτό!
Δεν έχουμε ούτε καν ρεύμα.
Αν πάρω το ηλεκτρικό τρένο φέτος, ίσως του χρόνου να πάρω το ρεύμα.
- Ελάτε στου Λόμπεργκ όταν τελειώσετε. - Εντάξει.
- Γεια σας. - Γεια σου.
- Δεν πιστεύω στον Άγιο Βασίλη. - Ούτε κι εγώ αν δεν μου φέρει το τρένο.
- Γεια σας, παιδιά. - Γεια σου, συντάκτη.
- Γεια. - Γεια σας, κα Τζόνσον.
- Γεια σας. - Τι σας φέρνει εδώ αυτό το κρύο πρωινό;
Θα παραγγείλω δώρα για την μαμά και τον μπαμπά. Είναι μυστικό.
- Θα με βοηθήσεις με την παραγγελία; - Σίγουρα!
- Σε ξέρω. - Κι εγώ σε ξέρω.
- Στοίχημα ότι δε φαντάζεσαι τι σκέφτομαι. - Τι σκέφτεσαι;
Κανείς δεν το ξέρει και δεν τολμώ να το πω.
Γιατί;
Γιατί θα τρομάξουν.
- Θέλω αυτό για τη μαμά. - Αυτό εδώ;
- Ναι. - 1-1-Κ.
- Κι αυτό για τον μπαμπά. - Αυτό;
- Ναι. - Εντάξει.
Είναι μια πολύ καλή, καλή επιλογή. Για να δούμε...
- Θες με τα με τριαντάφυλλα ή με τα κρίνα; - Με τα τριαντάφυλλα.
Εντάξει. Ένα με τριαντάφυλλα.
- Εδώ είναι τα χρήματα. - Εντάξει. Θα το φροντίσω προσωπικά.
Ευχαριστώ.
Μόλις καταρτίζαμε το πρόγραμμα για το πάρτι Χριστουγέννων. Και είσαι μέσα!
- Μέσα; - Έγραψα ήδη μια ιστορία για σένα.
Και θα διαβάσεις την ιστορία στο πάρτι.
- Τη νύχτα; Στην εκκλησία; - Βεβαίως.
Ήδη φοβάμαι πολύ!
- Να την προβάρω πρώτα μερικές φορές; - Φυσικά!
Θα την μελετήσουμε μαζί στα διαλείμματα για να την μάθεις απέξω.
- Στην βάζω εδώ για να ξέρεις. - Είναι όλη δική μου;
Η ιστορία θα μπει και στην εφημερίδα; Μπορώ να την κρατήσω;
- Βεβαίως. Μπορείς να την κρατήσεις. - Ευχαριστώ.
- Και με μένα τι θα γίνει; - Έχουμε αυτό για σένα, Άρνολντ.
- Όλο αυτό για μένα; - Εντελώς.
Θεέ μου, πρέπει να είσαι πιο πλούσια κι από τον δικαστή Χέντερσον!
Πρέπει να φύγουμε. Θα βρούμε τον μπαμπά στου Λόμπεργκ.
- Σίγουρα είναι πολλά λεφτά! Σίγουρα! - Έλα Άρνολντ.
- Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πολύ. - Ευχαριστώ.
- Παρακαλώ. - Παρακαλώ.
- Γεια σας. - Γεια σας.
Ένα από τα ωραία που έχει η πόλη μας.
Ήταν υπέροχο, παιδιά!
Και τώρα η Σέλμα Τζέικομπσον θ' απαγγείλει μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία .
- Θεέ μου, φοβάμαι. - Θα τα πας μια χαρά. Έλα.
Ήταν χρονιά απογραφής στην Παλαιστίνη.
Όλος ο κόσμος έπρεπε να πάει στον τόπο καταγωγής του για ν' απογραφεί.
Μερικοί έπρεπε να πάνε στην Βηθλεέμ, μεταξύ αυτών ήταν ο Ιωσήφ και η Μαρία.
Ζούσαν στην Ναζαρέτ. Ο Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδούρι και η Μαίρη καθόταν πάνω του.
Αλλά ανησυχούσαν πλέον, γιατί άρχιζε να σκοτεινιάζει και η Μαρία ήταν έγκυος.
Όταν έφτασαν στην Βηθλεέμ, πήγαν κατευθείαν σ' ένα ξενοδοχείο.
Αλλά ο ιδιοκτήτης τους είπε: "Συγνώμη, αλλά δεν έχουμε δωμάτια."
"Είμαστε γεμάτοι. Θα πρέπει να πάτε κάπου αλλού."
Τότε ο Ιωσήφ εξήγησε ότι χρειάζονταν επειγόντως ένα δωμάτιο...
Ο ιδιοκτήτης σκέφτηκε μια στιγμή και είπε: "Πηγαίνετε στον στάβλο."
"Θα πω στον επιστάτη να σας ρίξει λίγο σανό στη φάτνη."
Κι έτσι πήγαν στο στάβλο, στο λόφο πέρα από τη Βηθλεέμ.
Ένας βοσκός κοιμόταν εκεί, αλλά ξαφνικά ξύπνησε.
Μια λάμψη φώτιζε στο πρόσωπό του.
Είδε ένα αστέρι να κρέμεται στον ουρανό κι έλαμπε πάνω από την Βηθλεέμ.
Στο λόφο γύρω του, είδε πρόβατα σαν μικρές μπάλες από ασήμι να λαμπυρίζουν.
Κι άκουσε θορύβους στο δρόμο.
Όταν κοίταξε ψηλά, είδε τρεις καμήλες με τους αναβάτες προς τη Βηθλεέμ.
Οι 3 άνδρες οδήγησαν τις καμήλες τους κατευθείαν στο ξενοδοχείο,
ξεκαβαλίκεψαν και πήγαν προς τον στάβλο.
Γιατί εκεί το λαμπρό αστέρι τους έδειχνε.
Εκεί βρήκαν έναν άνδρα, και μια γυναίκα, κι ένα μικρό μωρό.
Έδωσαν δώρα στο μωρό.
Ο αέρας γέμισε με τραγούδι αγγέλων.
"Επί γης ειρήνη", οι άγγελοι τραγούδησαν. "Εν ανθρώποις ευδοκία", η μητέρα άκουσε.
Κι ο Ιωσήφ το άκουσε. Και στο λόφο ο βοσκός το άκουσε.
Και οι κάτοικοι της Βηθλεέμ το άκουσαν.
Και στην Ιερουσαλήμ, ο βασιλιάς το άκουσε.
Τότε η Μαρία, ο Ιωσήφ και το μωρό έμειναν μόνοι τους.
Ξαφνικά η μητέρα κοίταξε το μωρό της...
κι είπε στον Ιωσήφ: "Κοίτα, υπάρχει ένα φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του."
"Λάμπει σαν το απαλό φως του φεγγαριού."
Ο Ιωσήφ κοίταξε κι έγνεψε καταφατικά. Μετά κοίταξε την Μαίρη κι είπε:
"Υπάρχει φωτοστέφανο επίσης και γύρω από το κεφάλι σου."
Τότε η μητέρα κράτησε το μωρό της σφιχτά επάνω της. Λες και φοβόταν γι' αυτό.
Και οι τρεις τους άκουσαν τότε το τραγούδι των αγγέλων.
Που γέμισε ολόκληρο τον κόσμο!
Και το μωρό έκλαιγε.
- Όμορφο. - Τώρα κλείσε τα μάτια σου.
Εντάξει.
Μπορείς να τ' ανοίξεις τώρα.
Αυτό είναι για σένα, μπαμπά!
Για μένα;!
Τι να είναι άραγε;
Υπέροχο κουτί, έτσι δεν είναι;
Θεέ μου, "γιέντα μι"!
Τι υπέροχο που είναι!
Κοφτερό σαν τον δικαστή Χέντερσον.
Σ' αρέσει; Ειλικρινά σ' αρέσει;
Είναι το καλύτερο μαχαίρι που είχα ποτέ!
Δεν πιστεύω να είχα ποτέ κάποιο τόσο όμορφο.
Χαίρομαι τόσο πολύ!
- Κι αυτό είναι για σένα, μαμά. - Παραείναι μεγάλο για μένα!
- Όχι, όχι, είναι δικό σου. -Τι να είναι άραγε;
Δεν μπορεί να είναι αυτό, το κουτί είναι πολύ μεγάλο γι' αυτό.
- Όχι, ούτε αυτό μπορεί να είναι. - Άνοιξέ το καλύτερα.
Εντάξει, θα το ανοίξω.
Ένα πορτατίφ!
Σέλμα, τι όμορφο!
Είναι πορτατίφ για να διαβάζεις, για την κρεβατοκάμαρα.
Όχι αυτό το πορτατίφ. Το άλλο είναι εντάξει για την κρεβατοκάμαρα. Αυτό θα μείνει εδώ.
Σ' ευχαριστώ, γλυκιά μου!
Τώρα, πάρε αυτό. Ήρθε η σειρά σου.
Ένα βελούδινο παλτό!
Φόρεσέ το.
- Εδώ. - Ορίστε!
Βάλ' το καλά.
Ευχαριστώ, μαμά!
Ευχαριστώ πολύ!
- Θα είναι ο Πιτ κι η Κόλα κι οι άλλοι. - Κι ο Άρνολντ!
- Γεια σας, καλή χρονιά. - Καλή χρονιά!
- Καλώς ήρθατε, καλή χρονιά! - Καλώς σας βρήκαμε, καλή χρονιά.
- Χρόνια πολλά. - Χρόνια πολλά. Ορίστε.
Ευχαριστώ. Θα το κρατήσω για μετά το φαγητό.
Συνηθίζεται να πίνουμε κρασί το πρωί των Χριστουγέννων.
- Βολευτείτε, σαν το σπίτι σας. - Τι όμορφο πορτατίφ!
Και μηλίτη για τα παιδιά.
Στοίχημα ότι δεν ξέρεις τι πήρα για την Σέλμα.
- Ούτε να μαντέψω δεν μπορώ. - Τα πατίνια της Σέλμα.
Άρνολντ, είναι μια πολύ, πολύ ωραία χειρονομία.
Ήταν ωραία χειρονομία κι απ' τον μπαμπά μου που με ανάγκασε να το κάνω.
Είναι, όντως είναι!
Πήγαινε τώρα. Θα το δώσουμε στην Σέλμα αφού σερβίρω το κρασί.
Εδώ είμαστε, εδώ είμαστε!
- Πάρτε μόνοι σας. - Σερβιριστείτε από μόνοι σας.
Ευχαριστώ, γλυκιά μου. Να τ' ακουμπήσω μια στιγμή.
- Ελάτε, πάρτε μόνοι σας. - Σερβιριστείτε.
- Ακόμα και τα μικρά παιδιά. - Με το μαλακό όμως.
Βεβαίως, με το μαλακό.
Εδώ για την Σέλμα, και ο Άρνολντ.
- Απ' το ίδιο μέρος όπως και πέρυσι; - Όχι, είναι κάπως καλύτερο.
- Καλά Χριστούγεννα. - Καλά Χριστούγεννα.
Κι ένα ευτυχισμένο και δημιουργικό νέο έτος.
Θα είναι σίγουρα. Έχω κάποια νέα να σας πω.
Μίλησα με την τράπεζα κι είπαν ότι καλό θα ήταν να φτιάξω έναν στάβλο.
- Μάλιστα! - Πότε;
Μόλις ο χειμώνας τελειώσει.
Τότε να ευχηθούμε καλά Χριστούγεννα και στον καινούργιο στάβλο.
Ειδικότερα στον καινούργιο στάβλο. Εμείς έχουμε ήδη καλά Χριστούγεννα.
- Θεέ μου, μπαμπά. - Τι λες να κάνεις με τον παλιό στάβλο;
- Θα τον χρησιμοποιήσω ως αποθήκη. - Αναγκαία η αποθήκη για έναν στάβλο.
- Και το χρέος; Τι θα κάνουμε με το χρέος; - Θα πιούμε στην υγειά του.
- Χαίρετε. - Έπρεπε να το φανταστώ.
Έλα νεαρέ, φέρε το φυσοκάλαμο εδώ.
Μα, κυρία!
- Μπορώ να το έχω μετά το σχολείο; - Όχι.
Βάλ' το από εκεί καλύτερα. Θα σε πάω στο Ορόρα για γεύμα και παράσταση.
Στο Ορόρα; Γιατί να πάμε μέχρι εκεί;
Δε θα έχω ανάγκη τη βενζίνη για λίγο καιρό.
Θα γιορτάσουμε όλα όσα περάσαμε μονομιάς.
- Τι εννοείς; -Δεν είμαι πολίτης πια.
Μου ήρθε το χαρτί κι έχω δύο βδομάδες ακόμα.
- Έλα, θα κάνεις γρήγορα; - Τι θα κάνεις με τον "Παρατηρητή";
Θα σταματήσει η κυκλοφορία του υποθέτω.
Βεβαίως... αν είχα σύζυγο να τον κρατούσε μέχρι να γυρίσω...
- Άστα αυτά κάτω. Πάμε! - Να πάρω μια στιγμή τα πράγματά μου.
Η τάξη σχόλασε.
Κι άλλη στάλα.
Η άνοιξη έρχεται.
- Ήρθε η ώρα να φιλήσω την δασκάλα. - Νελς, όχι εδώ!
- Έχω κι εγώ να σου πω κάτι. - Τι είναι;
Θα φύγω από 'δω μόλις τελειώσει η σχολική χρονιά.
Δεν μπορώ να ζήσω εδώ, Νελς. Με πνίγει, πραγματικά.
Θέλω να κάνω τόσα πολλά πράγματα.
Θα κάνουμε διπλή γιορτή τότε.
Και οι δύο φεύγουμε.
Σε τρομάξαμε, Ελίζαμπεθ; Δεν το θέλαμε, έτσι δεν είναι Άρνολντ;
- Εγώ το ήθελα. Και το καταφέραμε. - Απλά σε πειράζει!
Ξέρω. Έλα να σου δώσω σανό.
Καλή ιδέα δεν είναι, έτσι Ελίζαμπεθ;
Έλα να φας. Έλα, Ελίζαμπεθ. Ορίστε.
Έλα, Ελίζαμπεθ. Τι καλό κορίτσι που είσαι!
Θα σου φέρω το σανό. Το σανό είναι νόστιμο!
Έλα, Ελίζαμπεθ. Μπράβο το καλό κορίτσι!
Θα μάθω να ιππεύω μία απ' αυτές τις μέρες.
Θεέ μου, είναι ευκαιρία τώρα με το σανό. Έλα, δοκίμασέ το.
Είπα μία απ' αυτές τις μέρες, όχι τώρα.
-Τι θα κάνουμε τώρα; - Να παίξουμε το σχολείο;
Όχι, είσαι πάντα η δασκάλα.
- Ας παίξουμε βάρκες. - Δεν μπορούμε γιατί δεν έχουμε βάρκα.
Να κάνουμε την μπανιέρα βάρκα. Θα μπούμε κι οι δύο μέσα.
- Δεν θα πιάσει. - Έλα. Ας το δοκιμάσουμε.
Εντάξει, αλλά δεν θα πιάσει. Το ξέρω.
- Το βλέπεις; Επιπλέει. - Όταν μπούμε μέσα θα βουλιάξει. Το ξέρω.
Χρειαζόμαστε σανίδες για κουπιά.
Μπες εσύ πρώτη.
Το βλέπεις; Τι σου είπα;
Ν' αρχίσουμε να σπρώχνουμε.
Να ο κος Φαράασεν.
- Γεια. - Γεια σας, κε Φαράασεν. Παίζουμε βάρκες.
Λογικό είναι με τέτοιο καιρό.
Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το μονοπάτι.
- Γεια σας. - Γεια σας.
- Να γίνουμε εξερευνητές! - Εγώ θα είμαι ο Λιφ Έρικσον.
Κι εγώ θα είμαι... θα είμαι... Όχι, εγώ θα είμαι Λιφ Έρικσον.
Μα είσαι κορίτσι.
Μα εσύ είσαι μόνο πέντε χρονών κι εγώ είμαι επτά.
Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είσαι, είσαι και πάλι κορίτσι.
- Μα δεν είσαι μεγάλος. - Θα σε φτάσω κάποια στιγμή.
Θα σε φτάσω.
Θα σου πω το εξής.
- Εσύ θα είσαι Λιφ Έρικσον. - Εντάξει!
- Και τώρα θα κάνουμε κουπί. - Εντάξει.
Θ' απαντήσεις σε παρακαλώ; Τα χέρια μου είναι γεμάτα ζυμάρι.
Εντάξει.
Εντάξει, εντάξει!
Εντάξει ντε!
Εμπρός;
Εντάξει, θα του το πω.
Ήταν η Κόλα. Θέλει ο Άρνολντ να πάει σπίτι.
Σέλμα;
Άρνολντ;
Σέλμα, πού είσαι;
Δεν είναι εδώ.
Δε γίνεται να πάνε μακριά μ' αυτή τη λάσπη.
Ίσως να είναι στου Φαράασεν. Θα τους πάρω.
Συνδέστε με με 1-Μ-3, παρακαλώ.
Χαίρετε, χαίρετε. Η κα Φαράασεν;
Είμαι ο Μαρτίνιους Τζέικομπσον.
Έχετε εκεί δύο παιδιά που λέγονται Σέλμα και Άρνολντ;
Στην μπανιέρα;!
Εντάξει, ευχαριστώ.
Σέλμα;
- Σέλμα; - Γιατί φωνάζεις έτσι;
Τα παιδιά έφυγαν στα νερά μέσα στην μπανιέρα.
Κάλεσε μερικούς από την πόλη και θα τους βρω στη γέφυρα.
Να φέρουν το γάντζο για να τα πιάσουμε.
Μαρτίνιους!
Τι σκάρωσαν τα παλιόπαιδα! Κάτσε να τον πιάσω στα χέρια μου!
Για μια βδομάδα δεν θα μπορεί να κάτσει.
Λοιπόν;
Δε γίνεται να πέρασαν πριν έρθετε εδώ, σωστά;
Δε νομίζω. Ήρθαμε αμέσως μόλις το μάθαμε.
- Γιατί δεν τα πρόσεχες; Πώς σου ξέφυγαν; - Δεν το φαντάστηκα.
Απλά δεν φαντάστηκα...
Συγνώμη, Μαρτίνιους.
Δεν φταις εσύ. Μάλλον δικό μου λάθος ήταν.
Κοιτάξτε! Εκεί είναι!
Είναι άδειο.
- Εκεί είναι. Τα είδατε; - Ναι.
- Σε παρακαλώ, Μαρτίνιους. Θα πάει αυτός. - Κάνε γρήγορα!
- Να είσαι έτοιμος με το γάντζο, Τζο. - Εντάξει.
Γιατί το έκανες αυτό;!
Εδώ έχει ακόμα ένα.
Μ' αυτήν είναι δεκατρείς φωλιές. Όχι δεκατέσσερις.
Θα προτιμούσα να τις πάρω όταν κόβουν το χορτάρι.
Μετά βρίσκεις ποντίκια μέσα, με μωρά ποντικάκια.
Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει με τα ψαρόνια,
αν δεν υπάρχει κάποιος να τα βγάλει απ' την φωλιά όταν σκάνε απ' το αυγό τους.
Πεθαίνουν όλα, εντελώς.
Οι χήνες επιστρέφουν.
Όπως τ' αεροπλάνα, μόνο που δεν ρίχνουν βόμβες.
- Είναι φιλικά αεροπλάνα. - Γιατί τα φιλικά ρίχνουν βόμβες;
Για να σκοτώσουν τους κακούς.
Ο συντάκτης θα σκοτώνει τους κακούς. Στοίχημα ότι θα τους σκοτώσει όλους.
- Τι εννοείς; - Μα θα είναι στρατιώτης.
- Δεν θα είναι, πονάει η πλάτη του. - Θα είναι, ο πατέρας μου το είπε.
Να πάτε στον στάβλο παιδιά, έρχεται καταιγίδα.
Θα παραβγούμε!
Ξέρεις τι συμβαίνει στο ψάρι αν βγει έξω μ' όλη αυτή τη βροχή;
- Όχι, τι; - Θα πνιγεί, εντελώς!
Μπαμπά, ο συντάκτης δε θα πάει στρατιώτης. Έτσι είπε ο Άρνολντ. Αλλά δεν θα πάει, ε;
- Θα πάει. - Μα δεν θα τραυματιστεί σαν στρατιώτης;
Δεν θα τραυματιστεί ο συντάκτης. Τρέχει πιο γρήγορα κι απ' τον Δικαστή Χέντερσον.
Θα τραυματιστεί;
Κάνεις δεν ξέρει. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.
Μα γιατί πηγαίνει;
- Επειδή πιστεύει ότι είναι καθήκον του. - Μα γιατί;
Δεν πιστεύω ότι είναι αλήθεια το «επί γης ειρήνη» αν ο συντάκτης τραυματιστεί.
Άκου, "γιέντα μι".
Αυτά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθούν.
Λοιπόν... πάρε παράδειγμα το γάλα.
Το γάλα είναι καλό, σωστά;
Είναι καλό για τα μοσχάρια, τα παιδιά, τους ενήλικες, για όλους.
- Έτσι δεν είναι; - Ναι.
Επειδή είναι καλό, δεν είναι λόγος αυτός να το παίρνουμε τζάμπα.
Πρέπει να εργαστούμε γι' αυτό.
- Καταλαβαίνεις τι εννοώ; - Ναι.
Έτσι όπως το βλέπω εγώ, το ίδιο ισχύει και για το «επί γης ειρήνη».
Είναι καλό για όλους αλλά είναι δεν είναι τζάμπα.
Θα πρέπει να εργαστείς γι' αυτό.
Μερικές φορές όμως, κάποιος έρχεται να μας το κλέψει.
Μετά θα πρέπει να παλέψουμε γι' αυτό. Επειδή είναι τόσο καλό, "γιέντα μι".
Γι' αυτό νομίζω ότι ο συντάκτης θα πάει.
Σε βοήθησα να το καταλάβεις;
Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαι χαρούμενη γι' αυτό;
Όχι.
- Τότε καταλαβαίνω, νομίζω. - Ωραία.
Φαίνεται ότι θα πρέπει να σε πάω με το αμάξι σπίτι απόψε, Άρνολντ.
Δείτε τι έρχεται.
- Ξέρεις τι καιρός είναι, "γιέντα μι"; - Όχι. Τι;
Μουσώνας.
Ελάτε, μπείτε από κάτω. Έτσι μπράβο.
Έχεις παρατηρήσει ότι η μητέρα σου φοβάται πάντα τις καταιγίδες;
Έλα...
- Η σειρά σου, μπαμπά. - Ναι.
Είμαι σε δύσκολη θέση, "γιέντα μι".
Τρομερά δύσκολη θέση.
Μου είσαι δυνατή αντίπαλος πλέον.
- Δε νομίζω να έχω κίνηση. - Φυσικά έχεις. Ακριβώς εκεί.
Τώρα εσύ είσαι δυνατός αντίπαλος.
Εμπρός;
Βεβαίως θα έρθει!
Ο στάβλος του Μπιoρν έπιασε φωτιά. Χρειάζονται βοήθεια.
- Ω Θεέ μου, κοίτα! - Θα βάλω το αυτοκίνητο μπρος.
Να το παλτό σου, Σέλμα. Θα πάμε κι εμείς.
Είναι πολύ αργά. Πολύ αργά για να γίνει το παραμικρό.
- Βλέπεις πώς ξεπηδούν οι φλόγες; - Ναι.
Τόσο άχυρο καμμένο!
Και τ' άλογα και τα βόδια!
Η βροχή σταμάτησε, δε θα σβήσει ποτέ πλέον.
- Πού είναι ο Μπιόρνσον; - Στον στάβλο.
Είναι γέρος, πρέπει να τον βγάλουμε έξω!
Φύγε από εδώ.
Δώσε μου το όπλο σου. Έχεις σφαίρες;
Βγες έξω. Πήγαινε.
Τι κρίμα! Τι κρίμα!
- Τι είναι αυτό, μαμά; - Πυροβολούν τα βόδια.
Δεν έχετε καμία ασφάλεια;
Όχι.
Ο Μπιορν θα τα ασφάλιζε αλλά ο ασφαλιστής δεν επέτρεπε να υπάρχει σανό στο πατάρι.
Του απάντησε ότι καμία ασφαλιστική δεν του δίνει λύση που να βάλει το σανό.
Τώρα όλα τελείωσαν.
Ο στάβλος, τα βόδια, το σανό. Όλα.
- Σέλμα! Σέλμα! - Η κακομοίρα η μικρή λιποθύμησε.
Σέλμα! Σέλμα!
Βάλτε την στην αγκαλιά μου.
Εντάξει θα είναι.
Με το μαλακό τώρα.
- Τι θες; - Πού είναι ο Μαρτίνιους;
Μάλλον μέσα είναι.
Θα γίνει καλά. Κοιμάται.
Κι εσύ θα πρέπει να κοιμηθείς.
Μόλις σκότωσα 21 καθαρόαιμα βόδια.
- Δεν μπορώ να κοιμηθώ μ' αυτό το βάρος. - Έκανες αυτό που έπρεπε να γίνει.
- Αισθάνεσαι καλύτερα, Μαρτίνιους; - Ναι.
Ξέρεις...
- Το σκεφτόμουν. - Ναι;
Όταν ο πόλεμος τελειώσει, θ' αλλάξουμε τα πράγματα.
Θέλω να κάνω διάφορα στο σπίτι.
Να βάλουμε υδραυλικά.
Να φτιάξουμε μπάνιο.
Ίσως να περάσουμε και ρεύμα.
Τα πορτατίφ αυτά δεν είναι καλά για τα μάτια της Σέλμα.
Θα μπορούσαμε να πάρουμε και καινούργια στόφα. Μία να δουλεύει με φυσικό αέριο.
Πώς σκοπεύεις να βρεις τα χρήματα;
Τα έχουμε.
Μα... τα θες αυτά για τον καινούργιο στάβλο.
- Δε θα χτίσουμε στάβλο, Μπρούνα. - Νόμιζα ότι το ήθελες πάρα πολύ.
Ναι, μάλλον το ήθελα.
Υποθέτω ότι στα σχέδια κάθε άντρα είναι να θέλει πάρα πολύ έναν καινούργιο στάβλο.
Είναι πολύ ανόητο.
Δεν είμαι τόσο σίγουρη, Μαρτίνιους.
Ίσως...
Ίσως αν ένας άντρας θέλει στάβλο τόσο πολύ όσο εσύ, ίσως πρέπει να τον αποκτήσει.
Όχι.
Όχι αν το κόστος δεν αξίζει να το πληρώσεις.
Έχω εσένα.
Έχω την Σέλμα.
Αν είχα στάβλο, θα είχα τα πάντα, δε θα έμενε τίποτα άλλο να επιθυμήσω.
Δεν ξέρω, Μπρούνα.
Ίσως είναι καλό για τον άντρα να ποθεί κάτι. Κάτι που δεν θ' αποκτήσει ποτέ.
Για να κεντρίζει το ενδιαφέρον του.
Για να φροντίζει τα πράγματα που πρέπει να φροντίζει.
Έλα τώρα, Μπρούνα!
Κοίτα με.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ πάω για ύπνο.
Λοιπόν, ποιος περιμένει ποιον σήμερα το πρωί;
Εδώ, Ελίζαμπεθ. Έλα, κορίτσι μου!
Να το καλό κορίτσι! Είσαι καλό κορίτσι!
Έλα, έλα. Εδώ, καλό κορίτσι!
Είσαι καλό κορίτσι!
Δεν είναι τζάμπα, Ελίζαμπεθ. Θα πρέπει να εργαστείς γι' αυτό.
Θα σ' αρέσει, Ελίζαμπεθ.
Σ' αγαπώ τόσο, Ελίζαμπεθ!
- Σέλμα; - Έρχομαι, μπαμπά.
Σέλμα! Φεύγουμε για εκκλησία.
Γεια σου, Ελίζαμπεθ.
Ας λάμψει το φως Του και ευλογεί άπαντες. Αμήν.
Αυτό είναι το τέλος της Θείας Λειτουργίας για σήμερα.
Αλλά υπάρχει ακόμη κάτι που πρέπει να συζητηθεί.
Και θα ζητήσω από τον καλό μας φίλο Νελς Χάλβεσον να μας το πει.
Αυτό που θα πει είναι για τον κο Μπιόρνσον.
Λες και δεν το ήξερα.
Οι περισσότεροι ξέρετε ότι ο πατέρας μου πριν 37 χρόνια ίδρυσε τον "Παρατηρητή".
Ευτυχώς έχουμε εκδώσει κάθε φύλλο μέχρι σήμερα.
Αλλά την επόμενη εβδομάδα, το ρεκόρ θα χαλάσει.
Δεν θα είμαι εδώ.
Έχω εδώ ένα αντίγραφο της πρώτης έκδοσης του πατέρα μου.
Κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1907.
Το έτος του μεγάλου πανικού. (Χρηματιστηριακό κραχ)
Μέσα, τονίζει τη σημασία της συγκομιδής και της παραγωγής.
Ώστε κανείς στην κοινότητα να μην υποφέρει ποτέ.
Θα ήθελα να διαβάσω το τελευταίο μέρος αυτού του άρθρου.
"Είμαστε όλοι μέρος αυτής της χώρας που ζούμε."
"Η γη είναι εδώ. Και το νερό και το φως του ηλίου..."
"και η δουλειά για να ευδοκιμήσουν."
"Ο μόνος λόγος για να μην αποδίδει η γη, είναι οι άνθρωποι που την κατοικούν."
"Αν έχουμε την ευγένεια να μοιραζό- μαστε σε καιρούς πόνου και κακουχίας,"
"μ' εκείνους που έχουν την ανάγκη,"
"τότε μπορούμε με υπερηφάνεια να σηκώσουμε τα κεφάλια μας στους άρχοντες της γης,"
"και να τους πούμε με υπερηφάνεια:"
"Αυτή είναι μια καλή γη κι όσοι την κατοικούν δεν φοβούνται."
Όλοι σας εδώ ξέρετε τι συνέβη στον καλό μας φίλο Μπιορν Μπιόρνσον.
Έχασε τα πάντα.
Χρειάζεται τη βοήθειά μας.
- Μπαμπά, πού είναι ο κος Μπιόρνσον; - Ο κος Μπιόρνσον ντρέπεται να είναι εδώ.
Είναι πολύ περήφανος άνθρωπος.
Όλοι δίνουν νομίσματα.
Κοίτα.
Τίποτα δεν μαζέψαμε.
Συντάκτη;
Ναι, Σέλμα.
Αν δεν έχουμε να δώσουμε χρήματα, μπορεί να δώσουμε κάτι άλλο;
Μπορείς να δώσεις ό,τι επιθυμείς.
Τότε θα δώσω το εννέα μηνών μοσχαράκι μου.
Είναι καθαρόαιμο Τζέρσεϊ! Έχω τα χαρτιά.
Μαρτίνιους Τζέικομπσον, συμφωνείς η κόρη σου να κάνει αυτή τη δωρεά;
Είναι...
Είναι δικό της το μοσχάρι να το κάνει ό,τι θέλει.
Αν λέει ότι το δίνει, τότε το δίνει.
Ευχαριστώ, Σέλμα.
- Συντάκτη, δίνω δύο γουρούνια. - Ευχαριστώ, Πιτ.
- Θα δώσω μια αγελάδα. - Γράψε μία αγελάδα.
Δύο τόνους πρώτης τάξεως σανό.
Δίνω τη μισή σοδειά μου.
Ήταν να μην ξεσπάσει η καταιγίδα!
Θα χαρούμε να δώσουμε δύο μοσχάρια.
- Πέντε τόνους σανό. - Μία αγελάδα τριών χρονών.
- Τριάντα τσουβάλια καλαμποκιού. - Θα δώσω ένα μοσχάρι.
- Πέντε τόνους σανό. - Εκατό τσουβάλια βρώμης.
Δίνω την κατσίκα μου. Δίνω την κατσίκα μου που την λένε Χένρι.
Έντεκα αγελάδες, έξι μοσχάρια, δεκαπέντε τσουβάλια σπόρων και 26 τόνοι σανό.
- Νελς; - Ναι;
Πιστεύεις ότι άμα το ζητήσω από το σχολικό συμβούλιο...
θα επανεξετάσει την παραίτησή μου;
Ίσως, αν οι λόγοι είναι αρκετά καλοί.
Θα είναι λίγο δύσκολο να τους εξηγήσω...
ότι έχω ερωτευτεί ολόκληρη την πόλη.
Φοβάμαι ότι δεν θα το καταλάβουν αυτό.
Αλλά...
αν για παράδειγμα είσαι ερωτευμένη με κάποιον...
θα ήταν αρκετά πιο εύκολο.
- Αν είναι αλήθεια. - Είναι αλήθεια, Νελς.
Υποθέτω ότι ήταν αλήθεια εδώ και καιρό.
Αλλά μόλις σήμερα το πρωί... κατάλαβα το γιατί.
Λοιπόν, φαίνεται ότι θα συνεχίσουμε να εκδίδουμε.
Άρνολντ; Άρνολντ!
- Ναι, έρχομαι. - Βιάσου όμως!
Χάλια!
Είμαστε όλοι περήφανοι, κα Τζέικομπσον. Είναι εξαιρετικό παιδί.
Ναι.
Ευχαριστώ.
- Μπαμπά; - Ναι;
- Νιώθεις μοναξιά ακόμα; - Όχι πλέον.
- Νιώθεις όπως παλιά για τους άλλους; - Όχι, "γιέντα μι".
- Τα δέντρα ανθίζουν. - Η κατσίκα μεγαλώνει.
Το χορτάρι φυτρώνει.
Μπαμπά; Κι εγώ μεγαλώνω.
Ναι, "γιέντα μι". Όλοι μεγαλώνουν.
Απόδοση Διαλόγων (Magico Tammy Team): Lia & zachs75
Επιμέλεια Υποτίτλων (Magico Tammy Team): zachs75